Het plan was om eerst bij Fox Marina, net even buiten Ipswich, diesel te bunkeren en de grootste watersportzaak van de omgeving aan een nader onderzoek te onderwerpen. Echt indrukwekkend was die zaak overigens niet, maar alles was op dat moment beter dan in de zeikregen in de kuip van de DiDi-Z te zitten.

Inmiddels was de wind toegenomen tot een forse kracht 5 toen we die paar mijl naar Woolverstone Marina voeren. Daar aangekomen bleek de haven mud en mud vol te liggen met 58 voornamelijk Nederlandse deelnemers aan de 60e Vuurschepenrace, een onderdeel van de in Scheveningen gehouden North Sea Regatta. Gelukkig konden we bij de naburige Royal Harwich Yacht Club op de kop van een steiger vastmaken, "on the hammerhead" zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. De kakmadam op het kantoor van de RHYC vond dat echter een bijzonder slecht plan en kondigde pedant aan dat we moesten opzouten in verband met de drukte rondom de Vuurschepenrace. Uiteraard gebruikte ze iets nettere bewoordingen, ze is ten slotte op-en-top Brits en dus beleefd. De havenmeester bleek gelukkig uit iets ander hout gesneden en we waren van harte welkom voor één nacht.
Gezien de weersverwachting is het vaarplan wat aangepast. Op zee staat een stevige noord-westen wind kracht 6 naar 7 met bijbehorende golfhoogtes  van 2 tot 2,5 meter. Voor het comfort is het dus beter om het vertrek maar een nachtje uit te stellen. We gaan nu dus donderdag ochtend terug naar Lelystad. Goed plan!

De wind blies ongeveer dwars op de afgemeerde DiDi-Z. Alle stootwillen tussen de steiger en het schip om de krachten op te vangen. Veel teveel wind om de windset te kunnen repareren was al gauw de conclusie. Bovendien is met deze wind een vermelding van 10 knopen op het display een aangenamer gezicht dan de werkelijke waarde.....

In de middag zijn we vanuit Woolverstone naar Pinnmill gewandeld. De streek hier is waarlijk een prachtig wandelgebied. Af en toe struikel je over de fazanten en loop je langs eeuwenoude eiken. Dit bracht een andere kant van Dick naar boven die zijn lust om met de bomen te communiceren niet kon onderdrukken. Jammer alleen dat die mafkees een dode boom uitzoekt voor een goed gesprek. Dat gaat niet werken natuurlijk. Jos en ik hadden meer geluk bij een stel jonge, frisse en fruitige boompjes. Dick had nog meer rare fratsen. Ik zal u niet vermoeien met zijn neiging tot rondjes rond de kerk, alhoewel niet onvermeld mag blijven dat achter de meisjeskostschool een schitterend oud kerkje verscholen in het groen ligt.

De beroemde kroeg The Budd and Oyster te Pinnmill moest natuurlijk bezocht worden. Tjonge jonge wat een bende is het daar. Oude wrakken op een hoop gekwakt, een scheepswerf waar geen enkele arbo-regel van kracht lijkt en een eeuwenoude pub.
Langs het public footpath - met uitzicht op oude en nieuwe scheepvaart - ligt het onogelijke woonscheepje van Jack, een oude baas die al sinds jaar en dag de zomerdagen aan de rivier doorbrengt. Jack kwamen we in de pub weer tegen waar hij een uitermate aangenaam gezelschap bleek die ons zelfs wist te verrassen met verhalen over het Vrouwtje van Stavoren. Voorwaar een man die de wereld gezien heeft. Een geweldig leuke vent en alleen al zijn gezelschap was de voetreis naar Pinnmill waard.